Frankrijk Deel 1

Als we donderdag 16/6 België verlaten, regent het. Het kanaal Nimy-Péronnes is een saai stuk zonder sluizen en vormt een ware anticlimax na de sensaties van de dag ervoor. De jachthaven van Péronnes is ook niet veel soeps en Nederlanders zijn er duidelijk niet erg geliefd. De volgende ochtend varen we eerst naar het nabij gelegen Antoing om diesel te tanken en boodschappen te doen. Vervolgens zakken we de Schelde af en passeren de Franse grens.

Schelde/Escaut

In eerste instantie wilden we de Sambre afvaren, maar die bleek nog steeds (al sinds 2006!) gestremd wegens langdurig restauratiewerk aan de sluizen. In plaats daarvan kozen we voor de Scarpe, een riviertje dat een beetje aan de Biesbosch doet denken. Maar helaas, die blijkt ook nog steeds gestremd wegens kapotte (lees: vervallen) sluizen en dus moeten we noodgedwongen de Schelde/Escaut maar volgen. Die is best mooi: breed met aan weerszijden beboste hellingen in alle schakeringen groen, maar ligplaatsen voor de pleziervaart zijn er niet of nauwelijks. Bij de sluis van Fresnes krijgen we een formulier met veel stempels waarmee we Frankrijk in mogen totdat we een vignet kunnen kopen in Douai. Het 68 m. lange Franse binnenschip 'Jonas' wordt vanaf hier ons nieuwe sluismaatje. De schipper is een goedlachse vent die meteen zegt dat we de komende sluizen mooi met hem samen kunnen schutten.

Nieuw reisplan

Op de kaart staat even voorbij Valenciennes een aanlegmogelijkheid, maar als we er aankomen blijkt de steiger verdwenen en de inham dichtgeslibd. Het is dan al het eind van de middag dus we besluiten er toch maar aan te leggen met behulp van de meegebrachte pennen in de grond. Dat gaat prima en de naastgelegen roeiclub heeft geen bezwaar dat we er de nacht blijven. Heerlijk rustig, midden in de natuur. Zaterdag varen we een stukje verder naar een betere ligplaats in Bassin Rond, even voorbij de sluis van Bouchain. 's Zondags nog steeds veel buien. We blijven lekker een dagje liggen en bestuderen opnieuw de kaarten of er niet een mooiere route te bedenken is, want de grote scheepvaartkanalen zijn ons te saai. We besluiten toch maar niet richting Douai en Lille te gaan, maar in plaats daarvan het Canal de St. Quentin af te zakken en dan via het Canal de l'Oise à l'Aisne en het prachtige Canal des Ardennes naar de Maas te gaan en vervolgens richting Luik en Maastricht. Dit is de achtste nieuwe routeplanning! We krijgen nu opnieuw een heleboel sluizen en lange tunnels, maar dat is leuk, dan hoeven we ons geen dag te vervelen.

Lange tunnel van Bellicourt

De eerste grote plaats op onze nieuwe route is Cambrai. Er is een leuke haven en we liggen vlak bij de douches, alleen blijkt helaas de boiler kapot, dus koud water, brrr. We slenteren door de stad, bewonderen het grote plein en drinken koffie op een terreasje. De volgende ochtend vertrekken we al om 8 uur omdat we op tijd bij het Souterrain van Bellicourt willen zijn: een bijna 6 kilometer lange tunnel waar schepen in konvooi doorheen getrokken worden met een elektrische sleepboot die zich langs een ratelende kabel voortbeweegt. Nergens hebben we oponthoud bij de sluizen dus we zijn tegen verwachting al om 14.30 uur bij de tunnel. Daar meren we af in afwachting van het konvooi van 17.00 uur. Er is inmiddels 1 plezierboot voor ons en 1 achter ons, maar geen grote binnenvaartschepen en dat scheelt. Een kwartier voor tijd komt de sleepboot en maken we de boten aan elkaar vast met gekruiste, 30 m. lange landvasten. De boot voor ons blijkt te worden bemand door een dronken Tokkie-familie met een schipper die absoluut niet kan varen. De man blijft voortdurend tegen de kant aan schuren en trekt ons op die manier mee. De bemanning van de sleepboot ziet het gelukkig en grijpt in, waarna de doortocht verder zonder problemen verloopt. Het duurt maar liefst 1 uur en 45 minuten voor we de tunnel weer uit zijn want het gaat met een slakkengangetje. Raar idee dat boven ons hoofd, op de top van de heuvel waar we doorheen varen, de Schelde ontspringt als klein kabbelend stroompje. Na de tunnel blijft het kanaal smal en als een paar Franse binnenvaartschepen ons tegemoet komen is er maar amper ruimte is om elkaar te passeren. Even na zevenen kiezen we een ligplaats bij Haucourt.

Saint Quentin en Chauny

De volgende ochtend passeren we de tweede, korte (1 km.) tunnel van Lesdins en varen door naar Saint Quentin. Het plenst van de regen en de vier laatste sluizen zijn in storing gevallen zodat reparateurs van de VNF de deuren met de hand voor ons moeten opendraaien. Maar ze blijven vriendelijk en vrolijk. De stad heeft een mooie haven én een internetverbinding, dus eindelijk kunnen we weer eens onze emails checken. Op het regiokantoor van de VNF kopen we ons vignet voor Frankrijk: 96 euro voor 30 dagen. Niet duur als je nagaat hoeveel sluizen je passeert en hoeveel gratis ligplaatsen er zijn aangelegd. We blijven nog een extra dagje in Saint Quentin en varen dan door naar Chauny. Daar kun je gratis aan de kade liggen, maar we kiezen voor de jachthaven want die heeft zowaar een wasmachine en droger en we kunnen er water tanken.