De onthaasting en onthechting zijn nu volkomen. Televisie kunnen we niet ontvangen en missen we ook niet. Zelfs kranten lezen we al wekenlang niet meer. Hoogstens luisteren we af en toe naar de wereldomroep. Het tempo ligt heel laag. We moeten steeds door zoveel sluizen dat we op een dag maar 20 á 30 kilometer afleggen en dat zelfs al veel vinden, want daar doen we 6 uur over.Overal varen we helemaal alleen. Slechts een hoogst enkele keer ontmoeten we een tegenligger of varen we een eindje achter een spits.

Champagnestreek
We hebben genoten van de Champagnestreek: van het landschap maar ook van de wijn natuurlijk! Tegen de wijnhellingen liggen schilderachtige dorpjes als Dormans en Vincelles geplakt. In Reuil gaan we een eindje fietsen. Op het terras van 't plaatselijke café drinken we een glaasje en 's avonds bekijken we het miniatuur champagnemuseum bij wijnboer Arnaud Billard. Natuurlijk kopen we er ook een doosje van 6 flessen van zijn beste bubbels: niet duur en erg lekker. Inmiddels hebben we buren gekregen: een jong Frans stel in een apart (woon)bootje, opgeschilderd in felle kleuren. Zij hebben ook een doosje champagne gehaald en nodigen ons uit te komen proeven. Het zijn acteurs uit Parijs, onderweg naar het grote theaterfestival van Avignon. Leuk stel, gezellige avond.

Epernay
Naar de Champagnehoofdstad Epernay is het maar een kippeneindje. We meren er de volgende dag af aan de kade van de prachtige Societé Nautique, pal onder de beroemde toren van het champagnehuis Castellane. We worden hartelijk ontvangen door de havenmeester en krijgen 's avonds een glaasje aangeboden op het terras van het clubhuis. De volgende dag maken we een fietstochtje in de omgeving. We bewonderen de statige hoofdkwartieren van de grote champagnehuizen aan de Avenue de Champagne en brengen een bezoek aan de wijnkelders van Castellane: 6 kilometer gangen in de kalkbodem. In totaal ligt er in Epernay een gangenstelsel van meer dan 100 kilometer onder de grond, helemaal gevuld met vaten en flessen die er liggen te rijpen. Zelf kopen we ook nog maar een extra voorraadje, want met het mooie weer en aanloop van andere pleziervaarders in de verschillende havens, gaat er nog wel eens een flesje open. De koelte van de grotten is weldadig, want buiten is het 30 graden.

Chalons
De 15de juni willen we vertrekken uit Epernay maar het stortregent onophoudelijk dus we blijven maar even liggen. Als 's middags de lucht lijkt te breken, wagen we het er toch op, maar al gauw komt er weer een wolkbreuk. Na de tweede sluis, in Mareuil, houden we het daarom voor gezien.. De volgende dag varen we door naar de oude stad Chalons-en-Champagne, waar we de 15e eeuwse vakwerkhuizen en de kathedraal bewonderen. We hebben een mooie ligplaats aan het park, pal naast de oude stadspoort.

Vitry
De Marne is hier voor het grootste deel gekanaliseerd. De oevers zijn soms vrij hoog en recht, met als gevolg dat we weer veel kadavers van verdronken hertjes en ander wild tegenkomen. Een naar gezicht. Bij de laatste sluis voor Vitry-le-Francois staat een absurd sterke zijstroming, vlak voor de ingang van de sluis. Dat maakt van het binnenvaren geen sinecure, maar gelukkig gaat alles goed. Direct na de sluis varen we in een aquaduct over het oeroude riviertje de Saulx heen en dan komen we aan in Vitry: een groot nautisch centrum met een kleine, gezellige jachthaven. De volgende ochtend is er markt en we gaan op zoek naar een Bricolage in de hoop iets te vinden dat als plat stootkussen dienst kan doen, zodat we straks op de Moezel in de jachtensluizen van 3.40 breed passen (onze boot is 3.20). We slaan onze slag met 5 rubbermatten: in de lengte doorsnijden, touwtje erdoor, et voilà: 10 platte fenders voor een habbekrats. 's Avonds is het feest in de stad vanwege de doorkomst van deelnemers aan de snelwandeltocht van Parijs naar Colmar, die met gejuich worden begroet.

Vergezichten
Na Vitry draaien we het Marne-Rijn Kanaal op, dat we zullen volgen tot Toul. Over een lengte van 150 kilometer krijgen we nu 101 sluizen voor onze kiezen. Bij sluis 63 'ziet' het oog ons niet maar vriendelijke voorbijgangers hangen er even een pet voor en jawel, de sluisdeuren gaan open. Het landschap is nu heel anders. Geen wijnhellingen meer maar uitgestrekte korenvelden, glooiende weilanden en mooie vergezichten. De kade van Pargny ligt vol, dus we moeten doorvaren naar Révigny, waar we mogen liggen aan de eigen kade van een VNF-onderhoudscentrum. Lekker rustig: weer helemaal alleen. We zijn dan inmiddels best moe, want al die sluizen hakken er aardig in.

Bar-le-Duc
De volgende ochtend om 9 uur staat er al een sluiswachter klaar om ons te begeleiden op onze tocht. De sluizen zijn hier nog niet geautomatiseerd en moeten dus met de hand worden bediend. Dat is telkens een heel gedoe en het wordt zeer op prijs gesteld dat Bouke meehelpt. Na Neuville geeft 'onze' sluiswachter het stokje over aan een lief meisje dat de volgende vier sluizen voor ons zal bedienen. Er is meteen sprake van wederzijdse sympathie. Ze adviseert ons niet door te varen naar Bar le Duc omdat de haven daar ingeklemd ligt tussen het spoor en de snelweg en dus lawaaiig is. In plaats daarvan raadt ze ons het kleine plaatsje Fains-les-Sources aan, op 4 km. afstand van de stad. Erg leuke ligplaats, met gratis water en stroom. Het meisje verrast ons even later met een vlaggetje van de VNF, dat ze speciaal voor ons is gaan halen en dat Bouke meteen in de mast knoopt. 's Middags fietsen we naar Bar le Duc en 's avonds wonen we op het schoolplein in het dorp een optreden van de fanfare met het plaatselijke zangkoor bij.

Bouke in de krant
Bij onze ligplaats is geen sanitair, dus we douchen zondagochtend aan dek, lekker in het zonnetje. Het is dit weekend in Frankrijk het Fête de la Musique. In Bar le Duc zijn door de hele stad straatoptredens van allerlei bands. Reuze gezellig. De regionale krant l'Est Republicain maakt een foto van Bouke als hij de banden van onze vouwfietsjes oppompt en voor de fotograaf even een dansje maakt met zijn 'zadelfluit'. Het bijschrift in de krant luidt: 'Un toeriste hollandais n'a pas hésité à jouer un petit morceau de vélo'.

Hard werken
Ligny-en-Barrois ligt 20 kilometer en 20 sluizen verder. We hebben nu 225 sluizen op de teller staan. Ze zijn inmiddels weer allemaal onbemand. Het schutten is voor ons routine geworden maar het blijft vermoeiend. We stijgen nog steeds en het water spuit met flinke kracht de sluizen in, zodat het hard werken is om de boot tegen de kant te houden. Van een andere pleziervaarder horen we dat hij 4 kilo was afgevallen op dit sterk stijgende kanaal. We hebben geen weegschaal aan boord, maar te oordelen naar de iets ruimer zittende broeken raken ook wij een paar kilootjes kwijt. Naar Demange is het nog eens 21 kilometer met 21 onbemande sluizen. Het landschap is adembenemend mooi. Opnieuw komen we helemaal niemand tegen en hebben we weer een ligplaats voor onszelf. We wanen ons alleen op de wereld.

Lange tunnel
Vanochtend (24 juni) moesten we al om 8 uur door de sluis van Demange omdat om 8.30 het dagelijkse konvooi met de elektrische sleepboot door de 4,8 kilometer lange tunnel van Mauvages vertrekt. Maar we zijn de enigen en daarom mogen we bij wijze van uitzondering op eigen kracht varen. Het is echter wel verplicht dat de sleper, die zich tergend langzaam voortbeweegt aan een ratelende ketting, voor ons uit gaat. Een dik uur later komen we de tunnel uit. Nog 2 sluizen en dan zijn weop het hoogste punt van deze reis beland. Alleen al de laatste 60 kilometer zijn we 175 meter gestegen! Vanaf hier tot Uitwellingerga zullen we alleen nog maar zakken.Vlak nade tunnel stuiteren we in recordtempo bergafwaarts: 35 meter naar beneden via 12 sluizen over 9 kilometer. Even na het middaguur komen we aan in Void. Morgen gaat de reis naar Toul en daarna draaien we de Franse Moezel op. Zo schuiven we langzaam op richting Duitsland.